Bij welke instantie moet u zijn met uw klacht?

Om te bepalen bij welke instantie u moet zijn is het belangrijk om vast te stellen waar het conflict over gaat.

• Een medische fout?
• De manier waarop de hulpverlener met u omgaat?
• Een organisatorische fout?
• Uw rechten als patiënt?
• Een rekening die volgens u niet klopt?

Daarbij kunnen verschillende instanties betrokken zijn. De belangrijkste zijn:

• de klachtencommissie van de instelling waar de hulpverlener werkt (of van zijn beroepsvereniging);
• het regionaal tuchtcollege in de gezondheidszorg;
• de kantonrechter, voor schadeclaims, zoals smartengeld door een medische fout. Deze schadeclaims of andere geldvorderingen mogen niet hoger zijn dan € 5.000,-. Voor hogere claims moet u naar de sector civiel van de rechtbank. Bij de kantonrechter kunt u zelf uw woord
  doen en hoeft u geen advocaat in te schakelen. Bij de sector civiel van de rechtbank bent u verplicht u bij te
  laten staan door een advocaat.
• de Geschillencommissie Ziekenhuizen

In het geval u niet tevreden bent over de hulpverlener kunt u dit ook melden bij uw zorgverzekeraar, want die betaalt immers uw hulpverlener voor zijn diensten. De verzekeraar heeft nadeel van medische fouten, want de medische kosten door de gevolgschade lopen daarbij op en bovendien kunnen psychische klachten ontstaan, welke ook weer behandeld moeten worden.

2 Reacties op “Bij welke instantie moet u zijn met uw klacht?”

1. Linda zegt:

   februari 12, 2010 om 12:16 am

   Ik heb een vraag voor mijn vriendin. Ze heeft bijna 2 jaar geleden nieuwe knie gekregen. Het voelde alsof deze werd afgestoten, altijd pijn, niet kunnen slapen, etc.. Meerdere keren naar behandelend arts teruggegaan, foto’s gemaakt, spuit erin, kuur tegen ontsteking, tot slot opmerking gekregen dat ze er mee moet leren leven.
   Ten einde raad second opinion aangevraagd. Bij eerste bezoek werden foto’s gemaakt en zag nieuwe arts dat er % afwijking in knie zat. Volgende dag terug voor scan. En resultaat: kunstknie staat 10 % scheef vanaf twee kanten bekenen. Ze moet nu wederom geopereerd worden en krijgt wederom nieuwe knie (vorige verkeerd geplaatste kan niet hersteld worden.
   Ze is hier erg emotioneel over, vooral doordat hele circus nogmaals begint. Ze kan al 2 jaar niet langer dan aantal uren staan, laat staan werken. Ze is inmiddels kostwinner. Wat is uw advies.
   Alvast bedankt voor uw reactie.
2. Ingrid zegt:

   maart 25, 2010 om 9:06 am

   Op 23 maart 2009 stierf mijn 85-jarige moeder in het ziekenhuis in de armen van mijn zus en mij. Zal in het kort het verhaal vertellen. Mijn moeder bleek na onderzoeken darmkanker te hebben die nog niet was uitgezaaid. Ze zouden de tumor weghalen en volgens de chirurg was mijn moeder in goede handen, want hij deed die operaties dagelijks. Mijn moeder werd dus geopereerd en volgens de bewuste chirurg was de operatie geslaagd. De volgende dag reeds troffen wij onze moeder erg kortademig aan en wij maakten daarvan melding. Het antwoord was dat dat niet onrustbarend was gezien de operatie. Echter, wij zagen haar met de dag achteruitgaan en maakten daarvan steeds melding bij de verpleegkundigen. Onze ongerustheid werd steeds afgedaan met “uw moeder is al oud, dus die heeft meer tijd nodig om te genezen”. Na 6 dagen werden wij opgebeld dat mijn moeder een spoedoperatie moest ondergaan en zij het waarschijnlijk niet zou halen. Mijn moeder bleek 6 dagen te hebben gelegen met een losgeraakte darmaansluiting. Tot onze opluchting kwam ze wel door de operatie heen, maar ze moest worden opgenomen op het IC. Daar troffen wij haar aan de beademing aan en aan allerlei toeters en bellen. Ze werd voorlopig in slaap gehouden om het herstel te bevorderen. Tot onze schrik moest ze reeds na 2 dagen weer met spoed geopereerd worden, want er bleek pus naar haar bekken te zijn gestroomd. Ook door die operatie kwam ze heen. Haar buik was wel opengelaten, want ze had misschien een 4e operatie nodig. Na enkele dagen werd ze uit haar slaap gehaald en van de beademing en zeiden de verplegkundigen dat ze niet kritiek genoeg meer was voor de IC. Wij protesteerden daar tegen, want wij vonden haar nog uitermate zwak en kortademig. Maar nee, volgens de medische staf was ze niet kritiek meer.
   En dat bleek, want na 2 dagen stierf mijn moeder in onze armen op de afdeling waar ze naar toe gebracht werd. We hebben vervolgens een klacht ingediend bij de zgn. onafhankelijke klachtencommissie, wat achteraf dus een grote, wassen neus bleek te zijn. Tot onze grote verbazing werden onze klachten tegen de chirurg afgewezen en werden 2 klachten tegen verpleegkundigen wel gegrond geacht. Daar konden we het dus mee doen. Nog niet 1x heeft de bewuste chirurg met ons als naaste familie gesproken over de slechte toestand van onze moeder. Al onze alarmbellen werden steeds afgedaan met “uw moeder is al oud, zij heeft meer tijd nodig”.
   Wij vonden ook de zorg voor mijn moeder heel slecht in het ziekenhuis. Zo ging haar onderlichaam op een gegeven moment erg stinken. Mijn zus en ik hebben toen zeep en handdoeken meegenomen en onze moeder zelf zorgvuldig gewassen. Verder was mijn moeder ook erg bang als wij een verpleegkundige wilden roepen. Zij zei dan steeds dat ze boos werden en reageerde heel angstig als wij toch om een verpleegkundige riepen. Ze hadden mijn moeder in haar slechte toestand ook een keer op een stoel gezet. Toen ik op bezoek was draaiden haar ogen steeds weg en viel zij steeds bijna voorover. Ik vroeg haar of ze liever naar bed wilde en ze knikte en fluisterde zwak ‘maar jij moet me naar bed brengen, want anders worden de zusters boos’. Ik belde toch om een zuster. Het duurde enorm lang voordat er een zuster kwam en ten einde raad bood een bezoeker bij een patient naast mijn moeder aan om haar met mij naar bed te brengen. Wij kregen haar echter niet in bed door al die slangen en medische toestanden. Ik ben toen op zoek gegaan naar een verpleegkundige en wat bleek. Er zaten 2 verpleegkundigen met een bord eten voor hun neus in een achteraf kamertje aan het eind van de volgende gang. Toen ik mijn ongenoegen uitte over de gang van zaken kreeg ik als antwoord ‘ja, we horen de bel hier ook niet’!
   Ik vroeg het ziekenhuis in Capelle a/d IJssel om inzage in het medische dossier van mijn moeder. Dat werd afgedaan met het feit dat mijn moeder daarvoor toestemming moest geven (mijn moeder is notabene overleden door dat geklungel aldaar)! Wij brachten onze moeder zo actief, levenslustig en vol goede moed weg en kregen haar binnen 3 weken in een kist terug. Het is nu een jaar geleden, maar nog altijd hebben wij ontzettend veel verdriet om ons zo lieve moedertje die wij 3 weken lang zo hebben zien lijden. Nog altijd heb ik een zeer vieze smaak in mijn mond van die chirurg en ik ben van mening dat mijn moeder niet had hoeven sterven als er maar tijdig was ingegrepen! Een patient 6 dagen lang laten liggen met een losgeraakte darmafsluiting vind ik getuigen van grote onbekwaamheid van de verantwoordelijke chirurg. Als leken zagen wij al dat het helemaal verkeerd ging. Echter, je vertrouwt op zo’n medische staf en gelooft erin dat zij het wel zullen weten. Ik zal na deze bittere ervaring echter nooit en te nimmer meer een witte jas vertrouwen en als ik straks op leeftijd ben, dan wil ik onder geen beding worden opgenomen in een ziekenhuis als ik wat zou mankeren. Laat mij maar gewoon thuis sterven i.p.v. in een ziekenhuis te moeten sterven aan zo’n slechte behandeling. Klaarblijkelijk ben je niet meer van waarde om voor te vechten als je oud bent! Nog altijd kan ik niet gewoon rouwen om mijn moeder, maar blijven die 3 ellendige weken van haar lijden zich als een slechte film afspelen op mijn netvlies.