Reacties voor Eerste Hulp Bij Medische Fouten

Reactie op Klacht- en claimrecht door Sdm Bourne

Sdm Bourne — Tue, 24 Jan 2012 01:20:57 +0000

hij beweerde dat ik nu AIDS heb en dat dat mijn straf is deze tandarts werkt gewoon nog steeds in Utrecht bij het Grootwinkel centrum Overvecht precies tegenover . men ziet dat het erg lang duurt voordat men tot actie overgaat dat noemt men democratie ……….

Reactie op Klacht- en claimrecht door Sdm Bourne

Sdm Bourne — Wed, 12 Oct 2011 00:32:49 +0000

de tandarts beweerd dat hij ontlasting in mijn wangen heeft gespoten omdat ik een verkrachter ben. volgens hem dus hij speelde eigen rechter ik gok dat hij stafbaar is, dus eis ik ook een forse schade vergoeding ik kreeg een brief mee van de GGD dat ik niet hoefde te betalen. maar hij eiste toch geld ik weet dat hij strafbaar is maar men heeft mij geadviseerd om dat via de tuchtcommisie te doen

Reactie op Een klacht indienen bij het tuchtcollege door Nagihan Ozdemir

Nagihan Ozdemir — Tue, 22 Feb 2011 22:19:04 +0000

Geachte heer, mevrouw,

Naar aanleiding van onzorgvuldig handelen is mijn moeders nier beschadigd waardoor haar nieren niet meer werken.

Vorige jaar is mijn moeder geopereerd aan haar eierstokken deze moesten worden verwijderd. De operatie duurde langer dan dat het zou duren en later pas kregen we die dag een telefoon van een zuster die zei; dat de operatie moelzaam liep en dat me moeder tijden de operatie ernstige bloeding had en daarom langer dat het lang duurde. Na de operatie had mijn moeder steeds last in haar maag en buik. Na vele bezoeken aan de huisarts zijn ze een onderzoek begonnen nu een jaar na de operatie waaruit blijkt dat haar nieren niet meer goed functioneren en deze door de fout van een arts.

Deze week hebben we een afspraak gekregen om te horen wat mijn moeders beslissing is m.b.t. de operatie om haren nieren te verwijderen. Mijn moeder wilt dat niet. Ze is heel verdrietig en huilt regelmatig. Ze vertrouwt het niet en wilt de operatie niet ondergaan. Het maakt mij boos om haar zo te zien. Ik vraag me daarbij af kan ik een klacht indienen hiervoor? Ik vind de medische behandeling die ze heeft ondergaan zeer slecht en zeer slordig dat ze pas enige tijd actie hebben ondernomen en dat niet tijdig na de operatie aan ons hebben laten weten zodat wij er voorbereid op konden zijn op de gevolgen. Ik wil zelf dan ok niet dat ze weer door dezelfde arts geholpen en zelfs niet in dat ziekenhuis. De desbetreffende arts zou ik graag willen aanklagen. Is dit mogeljk om er een zaak van te maken? Ik zou ook graag willen dat ze naar betere ziekenhuisen doorverwezen kan worden of desnoods naar Turkije voor medische zorg. Ik ben van een turkse afkomst. Is het dan ook mogelijk om de kosten daar vergoed te krijgen en of een nieuwe donor nier? Wat zijn eigenlijk mijn rechten?

Ik zie u antwoord hopelijk snel gemoed en wil u alvast bedanken.

Met vriendelijke groet,

Nagihan Ozdemir

Reactie op Bij welke instantie moet u zijn met uw klacht? door Alie

Alie — Thu, 20 Jan 2011 18:24:46 +0000

In 1998 loop ik al een tijd met erg veel pijn rond in mijn buik ter hoogte van mijn lever. Ik ga hiermee naar mijn huisarts er word van alles onderzocht, maar men kon niets vinden. Het enigste wat ze zagen was iets in de galblaas, maar dat was van geen betekenis, later bleek dit toch de oorzaak te zijn geweest. Ik was waarschijnlijk overspannen, concludeerde de huisarts na alles wat ik gedaan heb; werken als analist, het bekleden van meerdere bestuursfuncties, bevallen van 4 kinderen, daarnaast de ene studie na de andere. Zijn advies was om een psychiater te consulteren. Maar dat drukke bestaan had ik nu toch niet meer dacht ik bij mezelf? Ik ben verhuist van Friesland naar Limburg omdat mijn man hier werk vond. Ik heb mijn baan opgezegd als analist in Friesland en ben in Limburg begonnen om een eigen praktijk op te zetten als orthomoleculair geneeskundige etc., waar ik al die jaren zo ik vertelde, voor gestudeerd heb. Ik had het naar mijn idee een stuk rustiger, maar ja die pijn was niet te dragen. Ik kon gewoon niet rechtop staan van de pijn. Ik besloot uiteindelijk om dan toch maar naar een psychiater te gaan. Na een aantal consulten kreeg ik een voorlopige diagnose nl. Borderline Persoonlijkheids Stoornis en de therapie zou bestaan uit het slikken van antidepressiva en anti-psychotica met daarbij gesprekken. Ik kwam met dit gegeven thuis en mijn man en ik lagen in een deuk. Hahahaha ik ben gek, “jij bent met een gek getrouwd’. Medicatie wilde ik natuurlijk niet slikken vanwege mijn interesse in niet reguliere middelen. Ik heb mezelf door deze middelen van de astma afgeholpen, wat de reguliere geneeskunde niet kon, mijn angst was altijd om mijn moeder achterna te gaan die heel vaak ziek op bed lag met astma. Bovendien was het op dat moment mijn beroep, ik behandelde mensen inclusief mijn kinderen. Na een jaar had ik het wel gezien bij die psychiater, ik geloofde niet dat ik BPS had. Voor een second opinion ging ik naar een andere psychiater in een regulier ziekenhuis, waar ook mijn man werkte. Heel belangstellend wilde hij alles van mij weten totdat hij zei ik geloof toch wel dat je BPS hebt. Maar ik kan je niet behandelen, want je man is een collega van mij, hij verwees me door naar het Vincent van Gogh in Venray. Weken, maanden verstreken en uiteindelijk concludeerde ook deze psychiater vanuit de gesprekken, dfat ik BPS heb en ik werd doorverwezen naar een gespecialiseerde psychiater. Ik heb me op een gegeven moment maar bij de diagnose neergelegd, wat moest ik anders? Als iemand me vroeg wat ik had, moest ik het uit de boeken halen. Om de 14 dagen had ik een gesprek, naar mijn idee veel te weinig want ik bleef die pijn maar houden, waar ik zo graag van af wilde. Op een gegeven moment moest ik medicatie slikken en omdat ik weigerde kreeg ik te horen ;“anders kan ik je niet meer behandelen”. Ja wat moest ik, ik wilde toch van die pijn af. Dus ik slikte Rivotril wat opliep van 0,5 mg tot na 4 jaar wel 4-6 mg per dag. De tijd daarna is erg vaag gegaan ik werkte niet meer want ik kreeg dissociaties een geestes gesteldheid waarin bepaalde gedachten, emoties, waarnemingen of herinneringen buiten het bewustzijn worden geplaatst, tijdelijk niet ‘oproepbaar’ zijn of minder samenhang vertonen. Letterlijk betekent dissociatie ‘ontkoppeling’ of ‘uiteenvallen’. Tijdens dissociaties viel ik bewusteloos op de grond of van de trap, het was maar net waar ik op dat moment was en soms liep ik weg, nam overdoseringen of paste automutilatie toe. Ik was mezelf helemaal kwijtgeraakt en natuurlijk wanhopig. Wat gebeurde er toch met me?. Er volgden opnames in een psychiatrische instelling. Ik snapte helemaal niet meer wat ik deed en had er geen grip meer op. In eind 2006, begin 2007 kreeg ik een RM, wat betekend dat er een rechter komt die je uit de rechtelijke macht zet omdat het voor mezelf te gevaarlijk werd. En wat dacht je van de zorg van mijn man en kinderen naar mij toe? Die moesten even ontlast worden. We zijn 7 jaar verder en niemand begreep de situatie waarin ik verkeerde, bovendien wisten ze bij het Vincent van Gogh van het fenomeen dissociaties niets af. Een psychiater: “ik heb het nooit geleerd, dus het bestaat niet”. Later heeft hij het wel herroepen. Of op de gesloten afdeling, een verpleegkundige, nadat ik tijdens een dissociaties tegen de grond klapte; ” Alie ga staan”. Onbegrijpelijk. Ik was het zelf uitzoeken helemaal zat, omdat ik al het hele verhaal over de BPS nagelezen had omdat ik verschillende boeken hierover had aangeschaft en me daar niet in kon vinden. Ik was helemaal op en de psychiatrie liet mij maar aan het lot over. Maar ons zieke gezin moest door en we wilden dat die dissociaties stopten.
Hoe verliep het verder; ik was of thuis of in een instelling, mijn klacht die toen op de voorgrond stond was alsof er een olifant ‘s poot op mijn borstkast stond die mij een verpletterend gevoel bezorgde, vervolgens ging mijn linker kant van mijn gezicht scheef staan en daarna kreeg ik een dissociatie. Bijna dagelijks had ik een dissociatie tot 1 keer per maand een heftige dissociatie. In 2008 hebben ze galstenen verwijderd en ik besefte pas na een hele tijd dat ik geen pijn meer had ter hoogte van mijn lever, waar het allemaal mee begon. Maar wat ik nu had dat was onhoudbaar. We kregen het gevoel dat het Vincent van Gogh mij een beetje opgegeven had, want ik ging elke dag 1 1/2 jaar lang zonder een vakantie, want dat mocht niet, naar de deeltijd om me te stabiliseren, wat maar niet lukte. Tot ik een artikel in de krant las, die een symptoom beschreef wat op mijn klachten leek. Ik heb ZELF een brief geschreven naar deze instantie en gelukkig na een lange wachttijd kon ik klinisch behandeld worden. Het Vincent van Gogh wilde mij zo stabiel mogelijk houden voordat ik naar Gorichem ging en ik kwam in een soort isoleercel en begaf ik me tussen allemaal “gestoorde mensen”, van een permanent chronisch psychiatrische instelling, afschuwelijk. Ik zal dit niet allemaal beschrijven., Tijdens de opname in Gorichem voelde ik me op mijn plek. Ze legden uit dat dissociaties de oorzaak is van een overbelast lichaam met als gevolg dat de stekker eruit getrokken word. De therapie daar is erop gericht om het lichaam te laten ontspannen en de oorzaak op te zoeken waarom je jezelf nooit geen rust gunt. Ik kon mezelf hier wel in vinden, want ik had toch zoveel gedaan. Oh zal het dan toch nog goed komen? Blij en heel erg gemotiveerd begon ik aan de therapie en deed precies wat me opgedragen werd. Maar omdat automutilatie niet in de instelling getolereerd werd, stond ik na een maand al weer op straat. Ik heb alles op alles gezet om er te blijven en ik kreeg nog een kans tot het weer gebeurde en ik na 5 maanden van de ene op de andere dag op straat stond. Ik kwam in Leeuwarden terecht een kliniek waar getraumatiseerde mensen zitten waarvan sommigen ook dissociaties hebben. Ook hier moest ik wennen aan het idee dat ze net als in Gorichem, dissociaties erkenden. Ik hoefde me niet schuldig te voelen als ik weer en weer en weer dissociaties had. In Leeuwarden hoorde ik na 3 -4 systeem gesprekken, met echtgenoot erbij, dat onze relatie psychiatrisch gestoord is m.a.g. het kleine beetje grond wat ik nog onder mijn voeten had ook nog wilden wegvagen. Ook werd gezegd of ik wel geweten had en of ik hierop getest kon worden. Ik klaagde nl. nooit als ik me tijdens een dissociatie gesneden had o.i.d.. Ik had toch vele jaren gehoord in Venray dat dissociaties niet bestonden. Wekelijks had ik nog steeds een dissociaties tot 1 maal per maand een heftige, tot 20 augustus van het jaar 2010 en ik ook weer eens tijdens een dissociatie een overdosering nam en ik van die instelling geen medicatie meer kreeg omdat ik die al opgemaakt had. Ik kon daarom natuurlijk niet slapen. Om een lang verhaal kort te maken. 24-25 augustus trok de Rivotril uit mijn lichaam. En alles wat iedereen zei, kwam binnen en voelde ik wat ik wel of niet wilde. Ik voelde waar ik mee bezig was. Nl. dat ik altijd maar iedereen aan het helpen ben, ik zat erover in dat iemand niet at vanwege anorexia, dat iemand niet meer geholpen kon worden vanwege de vele dissociaties naar een instellingen moest waar ze beschermt kon wonen, zo slimme meid, zo’n verkeerde aanpak je ziet het gewoon allemaal gebeuren (ga maar naar je kamer; geen prikkels. maar de accu zie je alsmaar leger en leger worden). De spanning die ik altijd op mijn borstkas had, wat als angst geïnterpreteerd werd trok ’s middags uit mijn lichaam, mijn armen en benen waren vervolgens verkrampt en ik kon nog net met een vinger met een gsm bellen naar een verpleegkundige. Ik wilde weten wat me te wachten stond, want ik was bang dat ik net als een jaar daarvoor in een rolstoel terecht zou komen. Een verpleegkundige kwam kijken maar deed verder niets. Daarom belde ik mijn man huilend op en vertelde wat eraan de hand was. De spanning was aan het einde van de dag uit mijn lichaam. Terwijl dat allemaal met mij gebeurde zaten sociotherapeuten en mijn behandelaar te evalueren in de ruimte naast mijn kamer. De dag erna kreeg ik de uitslag van de evaluatie en die was; weer ONTSLAG omdat de dissociaties niet verminderden. Dit hoorde ik nadat ik vertelde dat ik nu ik geen Rivotril meer slikte in een keer door heb waarom ik hier zit, dat ik niet moet schrijven hoe ik me voel, maar het moet laten zien. Dus niet met je verstand maar met je gevoel. Ik ging naar mijn kamer en las mijn evaluatie nog eens door. Nee lees ik het goed? Ik moet hier weg omdat ik te weinig vorderingen maak. Ik was helemaal overstuur, waar moet ik nu naar toe? Ik kan toch zo niet thuis verder leven met die dissociaties? Ik vertelde tegen mijn medecliënten dat ik hier weg moest en zij zeiden weet je dat wel zeker en hoe moet dat dan. Ze kunnen je zo toch niet op straat zetten. Ik ging op advies van de medecliënten nog even naar mijn behandelaar en het klopte ik moest hier weg. In shock toestand ging ik weer naar de woonkamer en gooide tijdens de warme maaltijd waar een sociotherapeut bij zat heel emotioneel uit: “dit voelt precies hetzelfde……..”. De sociotherapeut zei: “hoe kun je dit zo nu in de groep gooien”. Ben ik een keer heel emotioneel krijg ik dit te horen, wat willen ze nu? Met een verstikkend gevoel en vele nachten niet geslapen te hebben heb ik contact gezocht met een verpleegkundige. Van haar kreeg ik te horen dat het tussen mijn oren zat dat ik niet kon slapen, onvoorstelbaar! Rivotril geeft bij het niet meer slikken ervan, slapeloze nachten. Het daarop volgend weekend kwam ik thuis en ik zei vol overtuiging tegen mijn man dat ik voel dat ik geen dissociaties meer krijg. IK WIST HET ZEKER. Ik begon steeds meer door te krijgen dat Rivotril de veroorzaker was van mijn hele probleem en de pijn waarvoor ik in de psychiatrie kwam waren galstenen. Ik was een angstig persoon, dat klopte ik had weinig zelfvertrouwen en Rivotril heeft dit versterkt. In Leeuwarden begrepen ze er in het begin helemaal niets van wat er met me aan de hand was. Zaterdag ’s avonds ging ik naar bed en ik zei tegen mijn man: “volgens mij krijg ik een ontlading”, mijn man dacht oh jee weer een dissociatie? Maar dat gaf ik voorheen nooit aan, maar ik wist ook niet wat dat zou betekenen. Met angst voor wat er zou komen zei mijn man “Moet ik de deur op slot doen, net als anders?”. Nee zei ik, je moet ook naar bed gaan en me masseren, even was ik zelf ook bang wat er zou komen. Hij masseerde me en ik ben in slaap gevallen en ik was die nacht klets nat van het zweet, dat was de ontlading en ik zweet nog gigantisch (afkick verschijnselen, waar sommigen weer van zeggen het is de overgang (als je niet gek bent word je het wel). Een hele rare gewaarwording. Ik belandde door het stoppen van de Rivotril in mijn lichaam. Ik voelde mijn billen toen ik op een stoel zat, ze waren heeeeel zwaar normaal zweefde ik er boven. Nu Lag ik echt op bed en voelde hoe zwaar mijn rug aanvoelde , normaal voelde ik mijn rug nauwelijks. Ik ben nu 6 maanden verder en heb geen enkele dissociatie meer gehad. Ik ben thuis, want het was niet meer vol te houden om nog langer in Leeuwarden te blijven, ik mankeerde toch helemaal niets meer. Mijn man heeft opgezocht tussen medische publicaties (pubmed) dat in zeer zeldzame gevallen benzodiazepines paradoxale reacties kan geven. Zoals psychoses en dissociaties M.a.w. in plaats van dat de angst afneemt, neemt het toe. Ze ontkennen het allemaal, maar het zal me een worst wezen. Ik heb een brief geschreven naar een paar psychiaters die mij dat middel als eerste hebben voorgeschreven. Maar ik krijg geen reactie.
Dus ik ben genezen. De tijd gaat verder, ik kijk vooruit. Mijn oudste 2 dochters zijn op kamers, mijn andere twee kinderen zijn zelfstandig geworden, ja ze moesten wel. Voor mij heeft de tijd vele jaren stil gestaan. Nog elke dag kom ik wel iets tegen wat nieuw voor me is. Ik GENIET bij het opstaan, weer een nieuwe dag, de vogeltjes fluiten zoals altijd, maar een verschil ik hoor het nu.
Wat moet ik hier toch mee. Ik kan niet zomaar een knop omdraaien en leef maar gewoon verder?
Ik ben een zelfstandig ondernemer, ik genees mensen met o.a. orthomoleculaire middelen, kruiden, bioresonantie. Hoe kan ik ooit mijn praktijk weer opstarten?

Reactie op Over ons door Mr Sophie Hankes vz SIN-NL

Mr Sophie Hankes vz SIN-NL — Mon, 13 Dec 2010 18:54:07 +0000

Wees open en transparant:
Publiceer dat deze website opgezet is door advocaten die financieel belang hebben bij het instellen van procedures tegen artsen.
Medische procedures zijn zeer winstgevend, in verband met het langdurige tijdsverloop.
Publiceer dat patienten vrijwel machteloos zijn tegen de medische sector en dat er minder dan 20% kans is op succes bij medisch tuchtcolleges, waar de slager zijn eigen vlees keurt.

Reactie op Vragen en antwoorden over letselschade door selma

selma — Thu, 18 Nov 2010 11:23:15 +0000

Hallo,

binnen 3 maanden ben ik 3 keer geopereerd.
Het is mis gegaan bij mijn eerste operatie. Nu heb ik er weer last van en ben bang dat ik voor de vierde keer geopereerd moet worden. Het gaat over een abces. Graag zou ik met u hierover in contact willen komen.

Mvg.
selma

Reactie op Een klacht indienen bij een klachtencommissie door selma

selma — Thu, 18 Nov 2010 10:57:13 +0000

hallo,
sinds 2005 heb ik abcessen. het kwam tevoorschijn en ging vanzelf weer weg, vervolgens kwam het een tijdje niet meer terug. het even pijnlijk als hiervoor maar ik had zoiets van het moet nu afgelopen zijn en ben in de maand september naar de eerste hulp geweest en werd ik geopereerd. het was genezen dacht ik en de artsen nadat ik weer een abces had gekregen. in de maand oktober werd ik weer geopereerd. en vervolgens ben ik alweer geopereerd in de maand november. terwijl mijn wond nog niet is genezen heb ik momenteel nog een pijnlijke abces gekregen, en die moet ook per operatie weer weggehaald worden.
ik ben het echt zat want na mijn eerste operatie is het helemaal mis gegaan.
ik eis dat ik dit goed genezen wordt en eis een schadevergoeding

Reactie op Een klacht indienen bij een klachtencommissie door simone

simone — Wed, 29 Sep 2010 18:39:50 +0000

hallo,
mijn vraag betreft mezelf,
ik ben 18 augustus geopereerd betreft hallux valgus operatie correctie van de grote teen. dit is mijn 3e zelfde operatie..ben al 1 keer aandezelfde voet geopereerd en 1 keer aan de ander.
in het begin verliep alles vrij normaal,kreeg gips om mijn voet en na een aantal weken op gevoel gaan belasten.
zo gezegd zo gedaan maar na 1 week na de operatie werd de pijn al ondraaglijk slikte 4 maal daags 500 mg paracetamol EN 3 keer daags ibuprofen 600 mg ,maar voelde geen verschil.
ik belde het ziekenhuis op en een co-assistent keek er even na en zei dat het gips er toch af moest. dus gips eraf en het vocht en bloed er met een redelijke druk uit. och zeiden ze daar het is gelukkig niet ontstoken dus zonder verder inspectie kweek of bloed afnemen stuurden ze met een spalk erom en verband weer naar huis met de mededeling kom over een week maar terug.
maar de pijn was nog steeds aanwezig en ik bleef maar huilen. na een week kwam ik terug (op die avond ervoor kwam het muf ruikende vocht al door het verband)ze haalde het eraf en schrokken. mijn hele hechting van 15 of langer was helemaal open en onstoken knalrood en heel erg opgezwollen. je kon regelrecht op het bot kijken en de schroeven zien zitten.toen pas namen ze een kweek af en gaven ze me antibiotica in totaal 41 tabletten. ik ben nu vanaf de operatie al 6 weken verder en ik verrek nog van de pijn. het ziekenhuis is verrekte lakoniek ik verschoon zelf nu thuis het verband en qua hygiene waren ze ook zeer slecht bijv.de narcotiseur had het haarkapje/netje maar half op het hoofd en kwam zijn lange haar onderweg. en als ze de dokter dicht op een krukje op de gipskamer naar mijn wond keek had hij geen mond kapje voor.
mijn wond is zeer langzaam aan het genezen door hun fouten.
ze hadden toen he vocht er al uitspoot een antibioticakuur moeten geven en korter dan een week mij terug moeten zien.ik dans zeer veel en ben gek op hoge hakken..maar dat is waarswchijnlijk niet meer mogelijk..ik eis dat ze mijn voet weer goed genezen en een schadevergoeding geven ik heb foto’s van de spalk en mij voet van elk ziekenhuis bezoek..
mvg
simone

Reactie op Wet op de geneeskundige behandelingsovereenkomst door online

online — Tue, 30 Mar 2010 16:58:43 +0000

Bedankt voor de interessante informatie

Reactie op Bij welke instantie moet u zijn met uw klacht? door Ingrid

Ingrid — Thu, 25 Mar 2010 07:06:28 +0000

Op 23 maart 2009 stierf mijn 85-jarige moeder in het ziekenhuis in de armen van mijn zus en mij. Zal in het kort het verhaal vertellen. Mijn moeder bleek na onderzoeken darmkanker te hebben die nog niet was uitgezaaid. Ze zouden de tumor weghalen en volgens de chirurg was mijn moeder in goede handen, want hij deed die operaties dagelijks. Mijn moeder werd dus geopereerd en volgens de bewuste chirurg was de operatie geslaagd. De volgende dag reeds troffen wij onze moeder erg kortademig aan en wij maakten daarvan melding. Het antwoord was dat dat niet onrustbarend was gezien de operatie. Echter, wij zagen haar met de dag achteruitgaan en maakten daarvan steeds melding bij de verpleegkundigen. Onze ongerustheid werd steeds afgedaan met “uw moeder is al oud, dus die heeft meer tijd nodig om te genezen”. Na 6 dagen werden wij opgebeld dat mijn moeder een spoedoperatie moest ondergaan en zij het waarschijnlijk niet zou halen. Mijn moeder bleek 6 dagen te hebben gelegen met een losgeraakte darmaansluiting. Tot onze opluchting kwam ze wel door de operatie heen, maar ze moest worden opgenomen op het IC. Daar troffen wij haar aan de beademing aan en aan allerlei toeters en bellen. Ze werd voorlopig in slaap gehouden om het herstel te bevorderen. Tot onze schrik moest ze reeds na 2 dagen weer met spoed geopereerd worden, want er bleek pus naar haar bekken te zijn gestroomd. Ook door die operatie kwam ze heen. Haar buik was wel opengelaten, want ze had misschien een 4e operatie nodig. Na enkele dagen werd ze uit haar slaap gehaald en van de beademing en zeiden de verplegkundigen dat ze niet kritiek genoeg meer was voor de IC. Wij protesteerden daar tegen, want wij vonden haar nog uitermate zwak en kortademig. Maar nee, volgens de medische staf was ze niet kritiek meer.
En dat bleek, want na 2 dagen stierf mijn moeder in onze armen op de afdeling waar ze naar toe gebracht werd. We hebben vervolgens een klacht ingediend bij de zgn. onafhankelijke klachtencommissie, wat achteraf dus een grote, wassen neus bleek te zijn. Tot onze grote verbazing werden onze klachten tegen de chirurg afgewezen en werden 2 klachten tegen verpleegkundigen wel gegrond geacht. Daar konden we het dus mee doen. Nog niet 1x heeft de bewuste chirurg met ons als naaste familie gesproken over de slechte toestand van onze moeder. Al onze alarmbellen werden steeds afgedaan met “uw moeder is al oud, zij heeft meer tijd nodig”.
Wij vonden ook de zorg voor mijn moeder heel slecht in het ziekenhuis. Zo ging haar onderlichaam op een gegeven moment erg stinken. Mijn zus en ik hebben toen zeep en handdoeken meegenomen en onze moeder zelf zorgvuldig gewassen. Verder was mijn moeder ook erg bang als wij een verpleegkundige wilden roepen. Zij zei dan steeds dat ze boos werden en reageerde heel angstig als wij toch om een verpleegkundige riepen. Ze hadden mijn moeder in haar slechte toestand ook een keer op een stoel gezet. Toen ik op bezoek was draaiden haar ogen steeds weg en viel zij steeds bijna voorover. Ik vroeg haar of ze liever naar bed wilde en ze knikte en fluisterde zwak ‘maar jij moet me naar bed brengen, want anders worden de zusters boos’. Ik belde toch om een zuster. Het duurde enorm lang voordat er een zuster kwam en ten einde raad bood een bezoeker bij een patient naast mijn moeder aan om haar met mij naar bed te brengen. Wij kregen haar echter niet in bed door al die slangen en medische toestanden. Ik ben toen op zoek gegaan naar een verpleegkundige en wat bleek. Er zaten 2 verpleegkundigen met een bord eten voor hun neus in een achteraf kamertje aan het eind van de volgende gang. Toen ik mijn ongenoegen uitte over de gang van zaken kreeg ik als antwoord ‘ja, we horen de bel hier ook niet’!
Ik vroeg het ziekenhuis in Capelle a/d IJssel om inzage in het medische dossier van mijn moeder. Dat werd afgedaan met het feit dat mijn moeder daarvoor toestemming moest geven (mijn moeder is notabene overleden door dat geklungel aldaar)! Wij brachten onze moeder zo actief, levenslustig en vol goede moed weg en kregen haar binnen 3 weken in een kist terug. Het is nu een jaar geleden, maar nog altijd hebben wij ontzettend veel verdriet om ons zo lieve moedertje die wij 3 weken lang zo hebben zien lijden. Nog altijd heb ik een zeer vieze smaak in mijn mond van die chirurg en ik ben van mening dat mijn moeder niet had hoeven sterven als er maar tijdig was ingegrepen! Een patient 6 dagen lang laten liggen met een losgeraakte darmafsluiting vind ik getuigen van grote onbekwaamheid van de verantwoordelijke chirurg. Als leken zagen wij al dat het helemaal verkeerd ging. Echter, je vertrouwt op zo’n medische staf en gelooft erin dat zij het wel zullen weten. Ik zal na deze bittere ervaring echter nooit en te nimmer meer een witte jas vertrouwen en als ik straks op leeftijd ben, dan wil ik onder geen beding worden opgenomen in een ziekenhuis als ik wat zou mankeren. Laat mij maar gewoon thuis sterven i.p.v. in een ziekenhuis te moeten sterven aan zo’n slechte behandeling. Klaarblijkelijk ben je niet meer van waarde om voor te vechten als je oud bent! Nog altijd kan ik niet gewoon rouwen om mijn moeder, maar blijven die 3 ellendige weken van haar lijden zich als een slechte film afspelen op mijn netvlies.